5. De hold-up!

Hoe gingen onze achtbare tegenstrevers tewerk om de aandeelhouders van de NBB te onteigenen zonder compensatie? Dit was een werk van lange adem, onze achtbare tegenstrevers hebben immers soms ook strategiën voor de lange termijn en dat evolueerde als volgt:

Rond 1975 begint men de mythe van de geïndexeerde obligatie te creëren. De activa van de NBB zijn van de Staat en de aandeelhouders zijn eigenlijk houders van obligaties die een dividend ontvangen dat gekoppeld is aan de inflatie. Dit was een verschrikkelijke leugen doch als men een leugen dikwijls genoeg herhaalt, en degenen die ze bestrijden worden doodgezwegen, gelooft iedereen uiteindelijk dat de leugen de waarheid is.

In 1988 heeft men gemerkt dat zowat iedereen de leugen gelooft en men gaat een stap verder. De NBB mag haar goud verkopen en de meerwaarden op het goud zullen op een onbeschikbare reserverekening worden gestort. Deze onbeschikbare reserverekening komt bij de “liquidatie” van de NBB toe aan de Staat. De opbrengsten van deze reserverekening gaat volledig naar de Staat. Ook nu worden de privé aandeelhouders doodgezwegen en wordt de volgende stap van de oplichting voorbereid.

In 1993 schaft men bij wet en zonder enige compensatie het systeem van de dubbele meerderheid af en vanaf nu zijn de minderheidsaandeelhouders volledig overgeleverd aan de grillen van de kortzichtige politici. De protesten van de minderheidsaandeelhouders komen nergens aan bod, klaar voor de feitelijke hold-up dus.

In 1996 wordt het saldo van de “onbeschikbare” reserverekening overgedragen aan de Belgische Staat, een scenario dat zich nog enkele keren zal herhalen. Is de NBB sinds 1996 in liquidatie?

In 2002 komen de protesten van de minderheidsaandeelhouders eindelijk in de openbaarheid doch dankzij een ijzersterke strategie zijn de regering en de onafhankelijke directeurs van de NBB vast van plan om de kleine garnalen een lesje te leren. Eerst worden de aandeelhouders afgeschilderd als onbetrouwbare speculanten, goudrovers en dergelijke meer zodat de publieke opinie zich resoluut tegen ons keert. De pers laat zich door deze belangrijke en onafhankelijke mensen inpakken. Nadat wij onze argumenten hebben neergelegd bij de rechtbank wijzigt men de wet zodat het voor ons onmogelijk wordt om deze oorlog in België te winnen. Dan begint men tijd te rekken en de strijd evolueert in ongunstige zin doch op het ogenblik dat bijna niemand het nog ziet zitten verschijnt er een spelbreker op het toneel die de briljante strategie van de regering en de onafhankelijke directeurs van de Nationale Bank in de prullenmand doet belanden.

Advertenties
%d bloggers liken dit: